Nieuwjaars toespraak Burgemeester Timmer

Uitgesproken tijdens de nieuwjaarsreceptie van de gemeente Rozendaal op 14 januari 2026

Wat we voor elkaar doen, blijft.

Beste inwoners van Rozendaal,
beste aanwezigen,

Een nieuw jaar begint nooit in een leeg landschap.
We nemen altijd iets mee. Wat het afgelopen jaar ons heeft gebracht. Wat ons heeft geraakt. Wat ons zorgen baart. En tegelijk is er dat moment van vooruitkijken: wat vraagt het nieuwe jaar van ons?
Er is een gedachte die voor mij mooi samenvat waar het in een gemeenschap om draait:
wat we alleen voor onszelf doen, verdwijnt uiteindelijk, maar wat we voor anderen doen, blijft. Die gedachte raakt voor mij de kern van wat een gemeenschap is. Niet wat we voor onszelf organiseren, maar wat we voor elkaar betekenen. En juist dat zie ik hier, in Rozendaal, terug.

Het is jammer dat we vorige week woensdag door de sneeuwval onze nieuwjaarsreceptie niet konden laten doorgaan. Veiligheid ging terecht voor.
Tegelijk ben ik blij dat we vandaag, zo halverwege de eerste maand van het nieuwe jaar, alsnog samen zijn.

Voor velen van ons voelt de start van dit nieuwe jaar hoopvol.
Voor mij persoonlijk is dit nieuwe jaar ook bijzonder. Ik ben inmiddels ruim honderd dagen uw burgemeester. Sterker nog: vandaag zijn het er zelfs al 108. Die eerste weken stonden vooral in het teken van luisteren en kennismaken. Met inwoners, met de gemeenteraad, met de organisatie, met buurtgemeenten, verenigingen en andere samenwerkingsverbanden. Kijken hoe Rozendaal werkt, en vooral: wat Rozendaal bijzonder maakt.
Wat mij in deze eerste periode is opgevallen, naast ons prachtige dorp met het kasteel en de mooie natuur, is de sterke verbondenheid. De vanzelfsprekendheid waarmee mensen verantwoordelijkheid nemen voor hun omgeving en voor elkaar. Dat zie je terug in heel concrete vormen van betrokkenheid.

In de vrijwilligers die actief zijn op De Bosrank, onze opvanglocatie voor vluchtelingen uit Oekraïne.
In de mensen die zich inzetten bij het hospice, waar nabijheid en aandacht het verschil maken.
In de vrijwilligers van de Plusbus Rheden en Rozendaal, die mobiliteit en ontmoeting mogelijk maken.
In Stichting STOER, die senioren ondersteunt om langer zelfstandig thuis te kunnen wonen.
In de inzet van de Oranjevereniging, die momenten van samen vieren mogelijk maakt.
In de ontmoetingsochtenden in De Serre, waar ontmoeting en aandacht centraal staan, en waar ik mijn eerste officiële bijeenkomst mocht meemaken als uw burgemeester, bij het tienjarig bestaan van De Serre.

Ook zie ik die betrokkenheid bij de Werkgroep Duurzaam Rozendaal, bij de vrijwilligers in de Kindertuin, bij tuincoaches, en bij de initiatiefnemers die werkten aan een dorpendeal om de samenhang verder te versterken.
Bij de vrijwilligers die de Sinterklaasviering op het bordes van het kasteel mogelijk maakten, wat was het leuk om samen met de kinderburgemeester en de baron, Sinterklaas en zijn pieten te mogen verwelkomen.
En bij iedereen die zich inzet voor culturele activiteiten, zoals ZOOM! en het winterconcert van de Koninklijke Rosendaalsche Kapel, Harmonie Unisono Velp en leerlingen van Het Rhedens Rozendaal.

En dit zijn nog maar enkele voorbeelden. Er zijn er zoveel meer.

Dit is wat Rozendaal tot een gemeenschap maakt.
Niet officiële benamingen of kaders, maar het omkijken naar elkaar. Het zorgen voor elkaar. Vaak zonder het zo te noemen. Gewoon doen wat nodig is, op het moment dat het nodig is. Dat is geen toeval. Dat is iets wat je samen onderhoudt.

Terwijl wij hier samen het nieuwe jaar beginnen, zien we dat de wereld om ons heen onrustig en onstuimig van start is gegaan. Internationaal zagen we in korte tijd ontwikkelingen die laten zien hoe kwetsbaar de wereldorde is. De protesten in Iran waarin mensen opkomen voor basale mensenrechten. De inval van Trump in Venezuela en de dreigende taal richting Groenland en Canada maakten duidelijk hoe snel verhoudingen kunnen verschuiven en hoe onzekerheden kunnen oplaaien. Ontwikkelingen ver van ons bed, maar niet zonder betekenis. Ze kleuren het gevoel van veiligheid en voorspelbaarheid waarmee we een nieuw jaar beginnen.

Tegen die achtergrond speelt zich ook het leven hier af. Dichtbij. In onze eigen gemeenschap. Want ook hier is het nieuwe jaar niet voor iedereen licht begonnen.
In onze gemeenschap zijn er gezinnen voor wie het nieuwe jaar anders startte dan gehoopt. Een gezin dat vlak voor Kerst afscheid moest nemen van een moeder. En een ander gezin dat een dag voor Kerst werd getroffen door een woningbrand, waardoor zij voorlopig niet in hun eigen huis kunnen wonen. Gebeurtenissen die veel vragen van de mensen die het treft.

Juist op zulke momenten laat een gemeenschap zien wat nabijheid betekent. In meeleven, in praktische hulp, in er zijn voor elkaar. Graag wil ik hier vandaag bij stilstaan en deze gezinnen laten weten dat zij er niet alleen voor staan.

Rond de jaarwisseling zagen we in veel delen van het land en ook in de regio geweld tegen hulpverleners en vernielingen. Dat is onacceptabel.
Daarom wil ik hier nadrukkelijk mijn dank uitspreken aan alle hulpverleners die tijdens oud en nieuw paraat stonden. Politie, brandweer, ambulancepersoneel en anderen die klaarstonden voor onze veiligheid.
Tegelijk mogen we in Rozendaal dankbaar zijn dat onze oudjaarsnacht rustig is verlopen. Vanuit de hulpdiensten en andere instanties zijn er geen incidenten gemeld. Dat is geen vanzelfsprekendheid en laat zien dat de meeste inwoners verantwoordelijkheid hebben genomen.
Dat neemt niet weg dat er helaas wel schade is ontstaan. Bijvoorbeeld op de Leermolensenk zijn prullenbakken vernield en bij de Dorpsschool is schade ontstaan door vuurwerk. En wat daarbij extra jammer is: het vele vuurwerk dat daar is afgestoken, is niet door iedereen zelf opgeruimd.
Wie troep maakt, ruimt die ook zelf op. Zo simpel is het eigenlijk.
Juist daarom wil ik mijn dank uitspreken aan de inwoners die dit wél hebben gedaan en de rommel hebben opgeruimd, ook als die niet van henzelf was. Ook dat is verantwoordelijkheid nemen. Ook dat is zorg dragen voor onze gezamenlijke leefomgeving.

Voor elkaar zorgen hoeft niet altijd groots te zijn. Soms begint het gewoon voor de eigen voordeur. Even de stoep sneeuwvrij maken. Dat helpt de pakket- en maaltijdbezorger, de buurvrouw met de rollator, en eigenlijk iedereen die veilig langs wil lopen.
Een klein gebaar, maar het kan het verschil maken tussen veilig thuiskomen of een nare val.

Het zijn juist die kleine gebaren, dicht bij huis, waarmee we samen de wereld iets beter maken. Niet groots of ingewikkeld, maar door gewoon te doen wat nodig is.
Juist in die kleine gebaren zit iets groters besloten.
Het laat zien dat we niet machteloos zijn, ook niet in een tijd waarin de wereld soms onrustig en ingewikkeld aanvoelt.

Dáár raakt hoop aan de werkelijkheid. Niet als optimisme zonder realiteitszin, maar als iets wat richting geeft aan hoe we samen verdergaan.
Hoop speelt een belangrijke rol. Niet als blind optimisme, maar als richtinggevend kompas.
“Hoop is niet de overtuiging dat iets goed zal aflopen, maar de zekerheid dat iets zin heeft, ongeacht de afloop.”
Hoop vraagt moed. De moed om vooruit te denken. Om realistisch te zijn. Om niet weg te kijken voor lastige vragen, maar ze samen onder ogen te zien.

We weten dat er grote opgaven voor ons liggen.
De vraag hoe we omgaan met opvang en solidariteit.
Hoe we ruimte geven aan wonen zonder het groene karakter van Rozendaal te verliezen.
Hoe we blijven verduurzamen, op een manier die recht doet aan ieders tempo en mogelijkheden.
Hoe we het gesprek blijven voeren, juist wanneer meningen verschillen.

Daarbij hoort ook een eerlijke blik op onze bestuurlijke en financiële werkelijkheid.
Rozendaal is klein van schaal. Met korte lijnen, een compacte organisatie en mensen die elkaar kennen. Dat is onze kracht. Maar het vraagt ook om zorgvuldigheid.
We willen geen gemeente zijn om het gemeente-zijn zelf.
We willen een gemeenschap blijven waarin mensen zich gezien voelen en waarin voorzieningen, zorg, veiligheid en leefbaarheid op orde zijn. Dat betekent dat we keuzes moeten maken. Over wat we blijven doen, hoe we dat organiseren en met wie we samenwerken.

De komende jaren vragen om bestuurlijke en financiële aandacht. Om het behouden van uitvoeringskracht. Om ervoor te zorgen dat we ook op langere termijn het juiste kunnen blijven doen voor onze inwoners. Niet alles tegelijk, niet alles alleen, maar wel met aandacht, samenwerking en realisme.

In dat licht wil ik iets benoemen dat veel van u recent letterlijk op de mat hebben gekregen: het boekje Denk vooruit.
Een uitnodiging om stil te staan bij de vraag wat we nodig hebben in de eerste 72 uur van een noodsituatie, zoals langdurige stroomuitval of extreem weer. Niet om bang te worden, maar om veerkrachtig te zijn.
Vooruitdenken gaat daarbij niet alleen over het gesprek aan de keukentafel, binnen het eigen gezin of huishouden. Het gaat ook over het gesprek met elkaar in de straat en in de buurt. Over de vraag: wie in onze omgeving is in zo’n situatie extra kwetsbaar? Wie heeft misschien hulp nodig? En wat kunnen we dan samen betekenen?
Juist daar komt gemeenschap tot leven. Als buren en dorpsgenoten die elkaar kennen en weten te vinden. En als gemeentebestuur dat ondersteunt, verbindt en helpt waar nodig. Zo wordt vooruitdenken iets wat we niet alleen doen, maar samen dragen.

Het komende jaar wordt bovendien een jaar van verandering.
Op 18 maart gaan we naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen. Dat betekent nieuwe gezichten en nieuwe stemmen, en ook afscheid van raadsleden die zich jarenlang hebben ingezet voor Rozendaal. Dat verdient dank en erkenning.
Na die verkiezingen start de procedure voor de zoektocht naar een nieuwe burgemeester. Een zorgvuldig proces, waarin samen wordt nagedacht over wie wij zijn en welk type leiderschap daarbij past.
Tot dat moment mag ik deze rol vervullen. Tijdelijk, maar niet vrijblijvend. Met aandacht, betrokkenheid en het besef dat rust en continuïteit in tijden van overgang van groot belang zijn.

De filosofe Hannah Arendt schreef:
“De essentie van politiek is samen handelen.”

Samen betekent niet altijd eens zijn.
Samen betekent wel verantwoordelijkheid dragen. Voor elkaar. Voor het geheel. Voor de toekomst.

Voor het nieuwe jaar wens ik ons daarom geen grootse beloften toe.
Maar wel iets wat dieper gaat.
Dat we blijven doen wat er werkelijk toe doet.
Dat wat we voor elkaar doen, ook in het nieuwe jaar blijft bestaan.
Dat het omkijken naar elkaar, het zorgen voor anderen, het blijvende is dat we samen doorgeven.

Want wat we voor onszelf doen, verdwijnt.
Maar wat we voor elkaar doen, blijft.

Ik wens u allen, en iedereen die u lief is, een gezond, warm en verbonden 2026.

Laten we daarop samen het glas heffen.
Op Rozendaal.
Op elkaar.
En op 2026.

Ingrid Timmer

Burgemeester Rozendaal
14 januari 2026